Blog: Sterrenkijker

____________________________________

Het is maandag ochtend 6.30 uur en in het ochtendgloren rijd ik over de A10. Ik ben op weg naar een gezin dat een derde kindje gaat verwelkomen. Ik voel me vereerd dat ik bij de bevalling ga zijn. Drie keer was ik de vaste verloskundige van dit koppel, en we maakten best wat samen mee. De eerste zwangerschap een onverwachte thuisbevalling. En de tweede zwangerschap die niet voldragen kon worden omdat hun dochter niet levensvatbaar bleek. Geluk en verdriet blijken dicht bij elkaar.

Ik laat de nacht achter me en rijdt richting het Noord-Oosten, precies waar de zon zo op gaat komen. De lucht kleurt al lichtblauw, de sterren zijn net niet meer zichtbaar. Behalve dan die ene ster, die nog fel schijnt boven de plek waar ik naartoe aan het rijden ben. Ik moet denken aan de tweede dochter, het mooie meisje die het leven niet gegund was.

Vier uur later wordt een derde dochter geboren. Dit keer gepland in de intieme sfeer van hun eigen huis. Wanneer het hoofdje geboren is, sperren twee oogjes zich wagenwijd open. In tegenstelling tot de meeste kinderen kijkt de kleine meid naar boven bij geboorte. Wanneer een kind naar boven kijkt bij de geboorte, dan noemen we het een sterrenkijker. Zodra de baby bij moeder op de buik ligt leg ik dit aan de ouders uit.

Wanneer ik even later met de vader aan het napraten ben vertel ik hem over mijn heenreis. Ik vertel over die ene ster die boven hun woonwijk stralend aan de hemel stond. En hoe het me deed denken aan hun tweede dochter. Vader schiet vol en zegt: “en deze kleine dame was een sterrenkijker, hoe mooi symbolisch is dat!” Geluk en verdriet maken de cirkel van het leven rond.

September 2017

Rianne Scholten